در سال‌های اخیر، هوش مصنوعی (Artificial Intelligence) و یادگیری ماشین (Machine Learning) به یکی از مهم ‌ترین ابزارهای نوین در حوزه سلامت روان و اعتیاد تبدیل شده‌اند. پژوهش‌های جدید نشان می‌دهند که الگوریتم‌های هوشمند می‌توانند با تحلیل حجم عظیمی از داده‌های پزشکی، روان‌شناختی و اجتماعی، احتمال بروز اختلال مصرف مواد و حتی خطر اوردوز را پیش‌بینی کنند. این رویکرد می‌تواند تحولی اساسی در پیشگیری، مداخله زودهنگام و سیاست‌گذاری سلامت عمومی ایجاد کند.

یکی از مطالعات برجسته منتشرشده در سال ۲۰۲۵ در مجله معتبر Molecular Psychiatry، مدلی مبتنی بر یادگیری ماشین را بر روی داده‌های حدود چهار میلیون نفر توسعه داد. این مدل توانست با دقت قابل توجهی افرادی را که در سال‌های بعد در معرض اوردوز مواد افیونی قرار می‌گرفتند شناسایی کند. از مهم‌ترین عوامل پیش‌بینی‌کننده، سابقه مصرف مواد، اختلالات افسردگی و اضطرابی، مراجعات مکرر به مراکز درمانی و برخی الگوهای استفاده از خدمات سلامت بودند.

پژوهشگران همچنین در محیط‌های اورژانس از ترکیب هوش مصنوعی و پردازش زبان طبیعی (Natural Language Processing) برای تحلیل یادداشت‌های بالینی استفاده کرده‌اند. نتایج نشان داده است که اطلاعات ثبت‌شده در پرونده‌های الکترونیک سلامت می‌تواند به شناسایی بیمارانی که در معرض خطر بالای مرگ ناشی از اوردوز قرار دارند کمک کند و فرصت ارزشمندی برای مداخله درمانی فراهم سازد.

علاوه بر این، مرورهای نظام‌م ند جدید نشان می‌دهند که کاربردهای هوش مصنوعی در پیش‌بینی آسیب‌های مرتبط با مواد افیونی به سرعت در حال گسترش است. الگوریتم‌های یادگیری ماشین قادرند الگوهای پیچیده‌ای را شناسایی کنند که ممکن است برای متخصصان انسانی قابل مشاهده نباشند و از این طریق تصمیم‌گیری بالینی و برنامه‌ریزی خدمات سلامت را بهبود بخشند.

در جدیدترین مطالعات، حتی مدل‌های زبانی بزرگ (Large Language Models) نیز برای پیش‌بینی خطر اوردوز از روی سوابق طولی بیماران مورد استفاده قرار گرفته‌اند. نتایج اولیه حاکی از آن است که این مدل‌ها در برخی موارد می‌توانند عملکردی هم‌سطح یا حتی بهتر از روش‌های سنتی داشته باشند و به عنوان ابزارهای کمکی در نظام سلامت به کار روند.

با وجود این پیشرفت‌ها، متخصصان بر این نکته تأکید دارند که هوش مصنوعی نباید جایگزین قضاوت حرفه‌ای پزشکان، روان‌شناسان و متخصصان اعتیاد شود. این فناوری باید به عنوان یک ابزار پشتیبان برای شناسایی زودهنگام افراد در معرض خطر، تخصیص بهتر منابع درمانی و طراحی مداخلات هدفمند مورد استفاده قرار گیرد. همچنین مسائل مهمی مانند حفظ حریم خصوصی، سوگیری الگوریتمی و عدالت در دسترسی به خدمات باید همواره مورد توجه قرار گیرند.

به نظر می‌رسد در سال‌های آینده، هوش مصنوعی به یکی از ارکان اصلی نظام‌ های پیشگیری و درمان اعتیاد تبدیل شود، رویکردی که می‌تواند با شناسایی زودهنگام افراد آسیب‌پذیر، از بسیاری از موارد اوردوز و پیامدهای ناگوار مصرف مواد جلوگیری کند.

 

 

 

منابع

https://www.nature.com/articles/s41746-024-01312-4

https://www.nature.com/articles/s41380-025-02992-4

https://www.sciencedirect.com/science/article/abs/pii/S2949875925000979

https://arxiv.org/abs/2504.11792