مرکز تحقیقات سوءمصرف و وابستگی به مواد

پرونده شکایت یک دانشجوی پیشین دانشگاه کورنل، بار دیگر توجه حقوقی و بالینی به نقش کتامین در تعرض‌های جنسی را برجسته کرده است. بر اساس این شکایت، دانشجو که در زمان حادثه ۲۰ ساله بود، مدعی است پس از مصرف کتامین به‌صورت استنشاقی در یک مهمانی، مورد تجاوز گروهی قرار گرفته است. این پرونده پرسش‌های بنیادینی درباره توانایی فرد تحت تأثیر کتامین برای ارائه یا پس گرفتن رضایت جنسی مطرح می‌کند؛ موضوعی که در قوانین کنونی ایالت نیویورک آمریکا که مستی یا سرخوشی اختیاری را به‌عنوان ناتوانی حقوقی به رسمیت نمی‌شناسد، با چالش‌های جدی مواجه است. فرماندار نیویورک نیز اخیراً خواستار بازنگری در این قوانین شده است.

از منظر بالینی، کتامین یک داروی بی‌حس‌کننده و تجزیه‌ای است که در دوزهای پایین می‌تواند احساس جدایی و بی‌حسی خوشایند ایجاد کند؛ اما در دوزهای بالا مصرف‌کننده را به چاله کِی (K-hole) فرو می‌برد که با قطع عمیق ارتباط با واقعیت و حتی با خویشتن همراه است. چاله کِی حالتی است که در آن فرد مصرف‌کننده کتامین، به‌واسطه اثرات تجزیه‌ای شدید دارو، ارتباط خود را با واقعیت بیرونی و حتی با بدن و هویت خود تا حد زیادی از دست می‌دهد. متخصصان روان‌داروشناسی هشدار می‌دهند که در این حالت، فرد ممکن است چشمانی باز و هوشیار داشته باشد، به دستورات ساده پاسخ دهد؛ اما هیچ درکی از آنچه بر او می‌گذرد نداشته باشد. این وضعیت، به‌ویژه در ترکیب با الکل، ظرفیت فرد برای اعلام مخالفت یا پایان دادن به تعامل را به‌شدت محدود می‌کند و مرزهای سنتی رضایت را به چالش می‌کشد.