آمار بازدید
 بازدید این صفحه : 133 | بازدیدکنندگان آنلاين : 9 
جمعه ٣٠ تير ١٣٩٦
صفحه اصلي > تازه های علمی > مغز ناخوش در اعتیاد 
مغز ناخوش در اعتیاد
 

 

 

همه مواد(مخدر) چه آنها كه ريشه طبيعي دارند (نظير ترياك) و چه آزمايشگاهي (نظير شيشه)، مواد شيميايي هستند كه وارد شبكه اعصاب مركزي يعني مغز و نخاع مي شوند و از اين طريق فرايند پردازش اطلاعات سلول های مغزی  را تغيير مي دهند. بعضي مواد نظير حشيش يا هروئين به دليل شباهتي كه از نظر ساختار شيميايي با برخي نوراترانسيمترهاي(واسطه های عصبی) طبيعي دارند سبب فعال شدن سلول هاي عصبي مي شوند و با فريب دادن گيرنده هاي موجود در سلول هاي مغز باعث مي شوند تا ماده مخدر وارد سلول عصبي شود و آن را فعال سازد. ولي اين فعال سازي با فرايند فعال شدن طبيعي سلول هاي مغز تفاوت دارد و ارسال پيام هاي غيرعادي از سوي مغز و سيستم اعصاب را به دنبال دارد.

ساير مواد نظیرآمفتامين يا كوكائين باعث مي شوند سلول هاي عصبي مقادير بي سابقه اي از نوراترانسميترها را ترشح كنند و يا آن كه چرخه زندگي عادي آنها با وقفه روبرو شود. در پی ترشح مصنوعي نوروترانسميترها، پيام ها بسيار شديدتر و قدرتمندتر شده و به شكلي تحريف شده انتقال پيدا می كنند. چنین وضعيتی فشار زيادي را بر روابط بين سلولي تحميل مي كند. از این رو است که شاهد واكنش هاي متداول جسمي و روان شناختي ناشي از مصرف مواد هستیم.

 

جالب است بدانيم در مقايسه با محرك هاي طبيعي( برای مثال غذای لذتبخش)، همه مواد، با چندبرابركردن ميزان ترشح دوپامين، به طور مستقيم يا غير مستقيم مغز را هدف خود قرار مي دهند و آثار آن نیز تا مدت ها باقي مي ماند. دوپامين نوروتراسيستمري است كه در مناطقي از مغز كه تنظيم حركات، عواطف، شناخت ، انگيزه و لذت را به عهده دارند، وجود دارد. در واقع تحريك بيش از اندازه مغز از طریق مصرف مواد، همان سرخوشي و نشئگي ناشي از مصرف مواد را به وجود می آورد، حالتي كه بسياري از مصرف كنندگان مواد به دنبال آن هستند و ميل به تكرار مصرف را درآنها افزایش می دهد. از آنجايي كه در مغز فرد مصرف كننده مواد، ميزان ترشح دوپامين، با بالا و پايين شدن مكرر آن، تغيير مي كند، از اين به بعد نيز اگر دوپامین به مقدار معمول و طبيعي رها شود، آثار آن به مراتب کمتر از گذشته خواهد بود و در نتيجه فرد توانايي لذت بردن از فعاليتهاي طبيعي و متداول خود را از دست مي دهد. به همين دليل است كه يك معتاد پیش از آن كه به دوره بي تفاوتي برسد احساس بيهودگي و دل مردگي مي كند و فقط با مصرف ماده مخدر است كه تا حدي احساس لذت مي كند. پس از اين مرحله، فرد معتاد بايد دائما ميزان مصرف خود را افزايش دهد تا بتواند میزان و عملكرد دوپامين مغز را در حد معمول نگه دارد. به چنين حالتي، تحمل به مواد گويند. مصرف مزمن مواد و مشروبات الكلي بر توانايي كنترل رفتارها توسط مغز تاثير منفي دارد و عامل بروز رفتارهاي خاص در مصرف كنندگان مواد است.  همزمان با بروز حالت تحمل  به مواد  از یکسو و ادامه مصرف مواد از سوی دیگر، وابستگي و اعتياد پديد مي آيد.

دانشگاه علوم بهزیستی...مراکز پژوهشی دانشگاهگروه های آموزشیمراکز درمانیکتابخانه مرکزیتماس با دانشگاه

 Copyright © 2009 U.S.W.R  - All rights reserved .     دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی